Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Επιλεγμένα

ΕΝΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΝΕΚΔΙΗΓΗΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ

Η μορφοποίηση τους σε εικόνες, χρώματα και λέξεις έγινε από τη Μαρία Πισίνα. Το παρόν εισαγωγικό σημείωμα αποτελεί μια κάποιου είδους απολογία της δημιουργού με σκοπό την προστασία του αναγνώστη. Προειδοποιεί για τον κίνδυνο κατρακύλας σε μια άβυσσο απόκοσμη που κάθε νοήμων άνθρωπος θα απέφευγε χωρίς δεύτερη σκέψη. Η δημιουργός αποποιείται τις ευθύνες της για τις πιθανές δυσάρεστες παρενέργειες και ως εκ τούτου η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά τον ίδιο τον αναγνώστη.  

Τελευταίες αναρτήσεις

THERE IS NO SUCH THING AS HAPPY ENDING

Και σε ξεχώρισα ανάμεσα σ' όλους.
Ήταν η σκοτεινιά στο μάτι σου,
μαύρη τρύπα που με ρούφηξε
και δεν άντεξα βούτηξα μέσα, 
πίσω απ' το μάτι,
στο λαβύρινθο των νευρώνων σου
μέχρι το σβέρκο.

Κι ένιωθα άνετα κι όμορφα,
στα μαύρα νερά σου όλο βουτιές και τούμπες.
Και κάπου γνώρισα και τ' άλλα τ…

ΝΟΜΙΖΩ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑΤΙ ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΙΟΥΣ ΆΝΤΡΕΣ

Όχι μωρό μου,
δεν είναι ότι δεν εκτιμώ τους κοιλιακούς σου.
Απλώς να..
μια χαρακιά πάνω τους θα 'κανε το άγαλμα άνθρωπο.

Κι αυτό το βλέμμα σου το διάφανο πολύ με τρομάζει.
Θα 'θελα να μου κρύβει κάτι.
Κάτι δικό του και μόνο.
Μια ανασφάλεια,
ένα τραύμα,
μια ντροπή.

Και κάπου θα 'θελα η καύ…

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΟΥ 'ΧΑ ΠΕΙ

Το γυμνό είναι τέχνη,
είπες,
το ημίγυμνο προστυχιά.
Και γω χαμογελώντας
σου πα
ότι τα μάτια σου είναι πρόστυχα.
Και μου 'ριξες ξανάστροφη.

Αν ντρέπομαι για κάτι περισσότερο
είναι που δέχτηκα τη συγγνώμη σου.

Να στο ξεκαθαρίσω αγάπη μου.
Έστω κι εκ των υστέρων.
Πρόστυχος είσαι, ήσουν και θα είσαι. Γ…

ΠΗΛΟΣ

Μια ανάμνηση πρωτόπλαστη
μια αίσθηση.
Εκεί που ξεχνάς τα ρούχα κι αφήνεις τη στάση του σώματος
ανεπιτήδευτη.
Κι η σιωπή δεν υφίσταται ως έννοια.
Το τίποτα και το άπειρο λιώνουν μαζί
κι αυτό που χθες είπες
ασύλληπτο
τώρα είναι βίωμα, γνώση βαθιά
κι επίγνωση.

Το νερό
Το αλμυρό
Το απέραντο
Ανατρίχιασμα

Μια αυτά…

ΗΤΑ ΤΡΟΠΙΔΑΣ *

Να σου φτιάχνω καφέ το πρωί.
Κάθε πρωί.
Και να σου φέρνω σταφύλια και κεράσια και μπισκότα.

Και συ να μου φτιάξεις μια μπανιέρα στον ακάλυπτο.
Να βουλιάζω με τις ώρες
να μουλιάζω.
Να σ' αφήνω ήσυχο να κάνεις τις δουλειές σου.

Και να μη χρειαζόμαστε τίποτα
τίποτα άλλο.
Απλά να τριγυρνάμε ο ένας …

ΑΙΩΝΙΑ ΒΑΡΕΜΑΡΑ

Βρώμικα παίζεις και το φχαριστιέσαι. Να χορεύουν στον ρυθμό σου. Ψάχνεις πληγές, σημάδια, τραύματα. Με την τελειότητα πλήττεις. Γλύφεις το αίμα που στάζει, το φιλάς, το φροντίζεις, το αγαπάς. Κι όταν στερέψει μπήγεις ξανά το κέρατό σου βαθιά στο ψαχνό. Και ξανά μανά τα ίδια.

Κρεμάς φαλλούς πλαστικο…

ΚΕΡΑΣ

Άσε τις τιάρες.
Στόλισε το κεφάλι μου με κέρατα.
Με καλεί το μπλε
το βαθύ
το πηχτό
το μαύρο.

Ιλλιγγιώδεις οι ήχοι.
Κι εγώ τους αφήνω να ορίζουν το σώμα μου.
Τα μακάμια να πιάσω στα χέρια
κι ας αιωρηθώ
χωρίς σκοινιά και δικλείδες ασφαλείας.

Σου 'πα, μωρό μου,
παράτα τους.
Τι ξέρουν αυτοί;
Εδώ ξέχασαν τη ζωή…

ΣΟΦΙΑ

Τροπικός του καρκίνου δεμένος
αιωρείται.
Και συ θεά στα πέτσινα· 
μαστίγιο και ράστα.

Εικοσικάτι πια.
Κι είπες θα πάρεις ανάσα.
Εικοσικάτι εκδικήσεις για ό, τι σου κλέψανε.

Πώς να το κάνεις;
Το βλέμμα το βαθύ
το δύσκολο
στολίζει αυτές που σηκώσαν κεφάλι.

ΣΦΙΞΕ ΡΕ

Μη μασάς,
μου πες κάποτε,
και σκάβε.

Κι από τότε δεν έχω σταματήσει.
Με πάθος και τρόμο
τούνελ
στο μέσα μου·
στο μέσα σου.

Κι οι δαίμονες ξεχύνονται
ένας
ένας
απ' το στόμα.

Με καφέ και γλυκό στο σαλόνι μας τους πιάνω κουβέντα.
Και τους αφήνω να χαϊδεύουν τον λαιμό μου.
Κι όταν σφίξουν καλά,
γελάω.

Γιατί μ…

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Πόδια μπλεγμένα στα σεντόνια και συ με τραβάς σε υγρά χουζουρέματα. 
Ένας Αύγουστος, ένας έρωτας και τίποτ' άλλο.

ΖΟΥΜΕ

Στον λιτό Αύγουστο των Κυκλάδων
σαν άλλοι ασκητές
ζούμε.

Στο αρμυρίκι από κάτω
ιδρώτας, φρούτα κι έρωτας.