ΣΦΙΞΕ ΡΕ

Μη μασάς,
μου πες κάποτε,
και σκάβε.

Κι από τότε δεν έχω σταματήσει.
Με πάθος και τρόμο
τούνελ
στο μέσα μου·
στο μέσα σου.

Κι οι δαίμονες ξεχύνονται
ένας
ένας
απ' το στόμα.

Με καφέ και γλυκό στο σαλόνι μας τους πιάνω κουβέντα.
Και τους αφήνω να χαϊδεύουν τον λαιμό μου.
Κι όταν σφίξουν καλά,
γελάω.

Γιατί μωρό μου τους ξέκανα όλους
για σένα·
για μένα.

Ερωτευμένοι κι ελεύθεροι
νυν
και αεί
και εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν.