THERE IS NO SUCH THING AS HAPPY ENDING

 

Και σε ξεχώρισα ανάμεσα σ' όλους.
Ήταν η σκοτεινιά στο μάτι σου,
μαύρη τρύπα που με ρούφηξε
και δεν άντεξα βούτηξα μέσα, 
πίσω απ' το μάτι,
στο λαβύρινθο των νευρώνων σου
μέχρι το σβέρκο.

Κι ένιωθα άνετα κι όμορφα,
στα μαύρα νερά σου όλο βουτιές και τούμπες.
Και κάπου γνώρισα και τ' άλλα τέρατα που κατοικούσαν εκεί
και με τα πολλά γίναμε φίλοι
γιατί εμένα δεν με τρόμαζαν τα παράξενα μούτρα τους κι όλες αυτές οι φωνές.

Και τότε κατάλαβες πόσο πολύ μ' αγαπούσε ο βυθός σου.
Και τότε τρόμαξες.
Και τότε ζήλεψες.
Γιατί όλα πρέπει εσένα να αγαπάνε,
εσένα να θαυμάζουν,
εσένα να γουστάρουν,
εσύ να 'χεις τη δύναμη,
εσύ
εσύ
εσύ.

Και τώρα που τα μάζεψα κι έφυγα τι θέλεις από μένα;
Και τι με νοιάζει αν γκρέμισες το χρυσαφένιο σου ομοίωμα;
Αυτό που μόνος σου έχτισες
για να το προσκυνάμε
και να μην ξεχνάμε ποτέ ποιος έχει την εξουσία.

Σου το 'πα και τότε.
Δεν προσκυνάω θεούς κανενός είδους.
Δεν κολακεύω εξουσιαστές
ούτε λιγουρεύομαι τις αρρωστημένες απολαύσεις τους.
Δεν σε λυπάμαι.
Δεν σε χρειάζομαι.
Γεια σου.