ΝΟΜΙΖΩ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑΤΙ ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΙΟΥΣ ΆΝΤΡΕΣ

 

Όχι μωρό μου,
δεν είναι ότι δεν εκτιμώ τους κοιλιακούς σου.
Απλώς να..
μια χαρακιά πάνω τους θα 'κανε το άγαλμα άνθρωπο.

Κι αυτό το βλέμμα σου το διάφανο πολύ με τρομάζει.
Θα 'θελα να μου κρύβει κάτι.
Κάτι δικό του και μόνο.
Μια ανασφάλεια,
ένα τραύμα,
μια ντροπή.

Και κάπου θα 'θελα η καύλα σου να μην ήταν τόσο εύκολη,
τόσο ίσια.
Να 'ναι στραβή
και δύστροπη
και δύσκολη.
Και δεν ξέρω γιατί στα λέω όλ' αυτά τα παράλογα,
αφού εγώ είμ' η στραβή κι όχι εσύ
κι ως γνωστόν η συμμετρία είναι προτιμητέα.

Θα φύγω.
Να γιατί κάπου γουστάρω να μην είμαι σαν κι εσένα.
Γιατί κάπου βαρέθηκα κι εσύ δεν μου κάνεις για καθρέφτης.
Πάω να βρω πλάσματα με ουρές και κέρατα κι εξογκώματα.
Σαν κι εμένα.