ΑΙΩΝΙΑ ΒΑΡΕΜΑΡΑ

Βρώμικα παίζεις και το φχαριστιέσαι. Να χορεύουν στον ρυθμό σου. Ψάχνεις πληγές, σημάδια, τραύματα. Με την τελειότητα πλήττεις. Γλύφεις το αίμα που στάζει, το φιλάς, το φροντίζεις, το αγαπάς. Κι όταν στερέψει μπήγεις ξανά το κέρατό σου βαθιά στο ψαχνό. Και ξανά μανά τα ίδια.

Κρεμάς φαλλούς πλαστικούς αντί για σκόρδα. Φυλαχτά και παράσημα. Τη ντροπή σου την έπνιξες μαρτυρικά στον καμπινέ. Έφτυσες το πτώμα της και τράβηξες καζανάκι.

Τώρα είσαι ελεύθερη. Λυτή μανία. Και χορεύεις γυμνή πάνω στον Θάνατο. Τον πατάς και του λες τρόμαξέ με αν μπορείς – δεν μπορείς στο λέω εγώ, γιατί είσαι λίγος. Μήπως εγώ σε τρομάζω; του λες και γελάς κι αυτός ο βλάκας έχει καυλώσει.

Βαρεμάρα, βαρεμάρα, βαρεμάρα. Ας πονέσουμε κι ας βυθιστούμε στο δράμα μπας και αισθανθούμε ζωντανοί. Να παίξουμε αυτό το παιχνίδι με τα μαχαίρια – δε θυμάμαι πως το λένε – αυτό που βάζεις το χέρι στο τραπέζι με τα δάχτυλα ανοιχτά και κλειστά τα μάτια, καρφώνεις κι ελπίζεις να την έχεις γλυτώσει. Ή ρουλέτα ρώσικη.

Να, αυτός είναι ένας αξιόλογος τρόπος για να πεθάνεις. Έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς αιτία, για ένα αστείο, για ένα παιχνίδι, για ένα βράδυ που άξιζε να κλείσει μ' έναν θάνατο.

Σιγά μην πεθάνεις. Όσο τον προκαλείς, τόσο θα σου χαρίζει ώρες, μήνες, χρόνια ατέλειωτα, έτσι για να μη σου δώσει τη χαρά να πεις την τελευταία λέξη. Θα την πει αυτός. Πάντα θα τη λέει αυτός. Σύνδρομα εξουσίας και υπεροχής. Παθολογική η κατάσταση εδώ που τα λέμε.

Δε θα του κάνεις τη χάρη του μαλάκα. Φοράς τα γιορτινά σου. Αργή τελετουργία.
Σκουλαρίκι, μάσκαρα, τακούνι, κραγιόν.
                        [Non, rien de rien.]
Το κρασί το καλό το γαλλικό, κολωνάτο ποτήρι.
                        [Non, je ne regrette rien.]
Πόρτα ανοιχτή, σκαλί σκαλί.
                        [Ni le bien qu'on m'a fait.]
Ταράτσα, η πόλη δική σου κι ο αέρας μαζί.
                        [Ni le mal; tout ca m'est bien egal!]
Στην υγειά
της αιώνιας βαρεμάρας.
Γουλιά.
Και
Σάλτο.

                         [ΝΑ ΝΑΝΑΝΑ ΝΑ ΝΑΝΑΝΑΝΑΝΑ ΝΑ]